Haddimle tanıştım dün... İyiymiş.
Kendisi.
Hiç şaşırmadım nedense.
Sanki ben ona hazırlanmışım gibi
O konuştu, ben dinledim...
Sustuğun da kıyametimi gördüm!
Şehadet etmek için vakit de yokmuş
Keşke söyleseydi, dedim.
Ayıp etti! ..
Belki de... İyi etti!
Hiç Bilmiyorum...
Ateş döküyorum gözlerimden
Dökmeli miyim içimi, ağlamak yok
Dediği gibi
Ağlamıyorum!
Yokluğun dibi varmış uçsuz bir çöl
Kuru bir niyaz
Aranan bir sevi...
Bir varmış bir yokmuş masalının
Anısına, satıyorum kendimi.
İşte ben haddimle tanıştım dün
Kendimi bıraktığımdan beri
Geçen an mı? Saat mi? Yıl mı?
Anlamıyorum...
Sözlerin nikahı olmaz
Kıyılan cansa eğer!
Şayet
Vurulan gurursa ölmez maktul!
Sözünü bilenin
Yoktur kendinden başka
Ne arifi, ne efendisi.
Söyleyendir onun için atılan bu kurşun.
Hani ebedi müebbete açılmış kapıdan
Ceset girse canlı çıkaracak
Aşkı kimler bıçakladı öyle!
Sözler ihanet
Nikah, ölüm kokmazdı.
Hangi ara tanıştık biz
Haddim senle.
Senin bu tarzın oldukça iyiymiş
Cehennemi görünce
Bunu anladım.
Kayıt Tarihi : 18.10.2014 03:39:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!