Fırtınalardan yorulmuş bir garip sandalın, sığındığı küçük bir limandın sen benim için. Son limanımdın..
Geride kalan tüm acıları, unutmuştum bile daha seni görür görmez. Çocukluktan kalma, saf bir kalp vardı avuçlarına bıraktığım.
Islak saçlarım, titreyen ellerim ve yorgun bedenimle karşındaydım işte.
Her defasında bir parçamı alıp götüren, bitti dediğimde yeniden başlayan; bir tebessüme, bin göz yaşı döktüren acılar içinden çıkıp gelmiştim sana.
Ürkekti yüreğim, dokunsan yine hıçkırıklara boğulacaktı sanki.
Ne vardı? Ne vardı tutup yüreğimi, alsaydın avuçlarının arasına.
Sımsıkı tutup ısıtsaydın.
Güneş zaptediyor gözlerini
Kar çiçeklerine belenmiş
Balarılarıyla
Döşeğin kara kışta
Bu tahtaboşa seren
Devamını Oku
Kar çiçeklerine belenmiş
Balarılarıyla
Döşeğin kara kışta
Bu tahtaboşa seren




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta