Senin adın hüzün olsun Şiiri - Hasret To ...

Hüzün koydum senin adını

Bir sabahın serinliğinde sessizce yürüyorum
Rüzgârın taşıdığı eski hatıralar gibi, adın kulağımda çınlıyor.
Gözlerimde yağan yağmurun damlaları, birer birer saklıyorum seni,
Karanlık odaların duvarlarına yazıyorum adını, sessizce.

Karanlık gecede tek ışığım, sana dair küçük bir umut saklıyor,
İsminin yankısı kalbimde bir sızıya dönüşüyor;
Her nefeste, her adımla biraz daha büyüyor hüzün,
Ama bil ki; sevda daima en yalın hâliyle kalır, sarsılmaz.

Çaydanın buharında beliren silüetin adını okurum,
Kayıp bir yazgı gibi vurgular damağımda.
Günler uzarken, senin adınla uzar zaman,
Ve ben, dönüp dönüp aynı tabloya bakarım: sensizliğin içinden sana bakış.

Bir kuşun ötüşünde adını duyduğum anlar var,
Fısıldar bana geçmişin yumuşak hatırasını.
Gecenin koynunda yıldızlar birbirine dolarken,
Senin adın, sanki gökyüzünün en ince ipliği gibi, beni bağlar.

Bir melodi başlar, ince bir telle dokunur ruhuma,
Adın her dizesinde yeniden doğar; bir çift kapı aralanır.
Şarkı bitse de sözler susmaz, hep aynı yerde durur:
Yürek, adını hatırladıkça titreşir ve aşka yaklaşır.

Kelimeler yine yetersiz kalır; ben sana ne desem,
İçimdeki boşluk, adının etrafında gezinen bir kelebek gibi dönüyor.
Bir gün belki gülümseyeceğim tekrar;
Ama bugün, yalnızca huzmen bir sızıyla adını anıyorum.

Saatler akıp giderken geçmişin tozu yüzümüze yapışır,
Her kum tanelesi adını taşıyan bir anı olur.
Senin adını koyduğum hüzün, bana yol gösterir bazen;
Belki de hüzünden öğreniriz ki sevgi, en derin sessizlikte büyür.

Bir dalga kıyıya vurduğunda adını fısıldar su,
Bir gün su kadar netleşir belki yüzün;
O zamana kadar, hüzün koyduğum ad, benim pusulam olur,
Gözyaşlarımın gümüş bir damlasında yol bulur.

Ve eğer bir gün gelirsin diye beklersem,
Karanlığın içindeki kırıntılar bile senin adını taşır.
Bu şehir sustuğunda, ben fısıldarım adını sakince:
Hüzün koydum senin adını, ve o an bile sevgi sürer gider....