Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Çok güzel kombine edilmiş ve sebep-sonuç ilişkisi
sübuta bağlanmış... İlhamınız çağlasın.
Bu şiirde söz yürümüyor, yerini biliyor.
Mazrufla nameyi ayıran bilinç, kelâmı yük değil emanet kılmış.
Hüzünle dost, sabırla hemhâl bir dil…
Tebrik ederim; bu, yazılmış değil yaşanmış bir şiir.
Yorumunuz en az şiir kadar manalı çok teşekkür ediyorum
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta