Kalemi her elime aldığımda seni yazmak istiyorum, ellerim ceplerimde boş sokaklarda yürürken sedasız bir sessizlik çökūyor kalbime,yalnızlığın sivri okları saplanıyor yüreğime ve kanatıyor ruhumun bakir köşelerini,sana ait olan sol yanım çırpınıyor çıkarıp vermek istesemde yerinden kalbimi, yokluğunda varlığını hissettiğim için nafile bu hisler kafile para pesinde ben ise illede sen sesleriyle yankılanmış iç dūnyamda fakir bir aşkın peşinde, bir görseydim cemalini diye diye divane olmus deli Ayhan.Yaş otuz yedi ! böyle gelmiş böyle gidersem eğer ne mutlu bana, nasılsa cennet te kavuşuruz ūmidiyle doğru emin adımlar benimle.
Ve geceler...
Geceler ki sensizliğin en ağır yükünü sırtıma vuran sessiz kervanlar gibi geçer içimden.
Ay ışığı vurur kaldırımlara, ben yine aynı sokakta, aynı hasretin gölgesinde yürürüm.
Her adımda adını fısıldar rüzgâr, her köşe başında hayalin bekler beni.
Bir yanım sus der kalbime, bir yanım seni çağırır gecenin en derin yerinden.
Çünkü bilirim; bazı sevdalar vardır ki ne zamanla eskir ne de mesafeyle tükenir.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta