Seni Yasaklamalı Şiiri - Şenol Özcan

Seni Yasaklamalı

…seni yasaklamalı aslında,
ya da gözlerini benden uzak tutmalı.
Baktığın her canlıyı çürütebilirsin diyorum;
izleri silinmez, acılar verebilirsin.

Her gece düşümde çeksem de ipini,
parçalasam seni kayalara,
bağlayıp atların ardına sürsem de,
düşüyorsun seyrime masum yüzünle.

İçimdeki beni ikiye bölen sensin;
seslenişim sana.
Bir yanım barış isterken,
diğer yanım savaş diyor şimdi.
Söyle: kaç ömür borcum var sana?
Kaç hayat daha yalnızlığım?
“Git, gör,” dedin — gördüm yalnızlığın yatışmayan kalabalığını.

Arka sokaklarında sevdanın,
kimi sevebilirdim sen kadar?
Bırak keşfedeyim uçsuz coğrafyanı;
cehennem ateşi gibi içimdeyken sen.

Yeşil ovalar, uzak mavi sular —
oysa uzaklık yalnızlık değilmiş;
yalnızlık sensizlikmiş.
Anladım: en ağır işim seni sevmekmiş.

Söndür ışığını ruhumun;
içimde katlettiğin militantı saygın var ise,
çek al hayalini — girme düşlerime.
Yoksulluğumu, yoksunluğuna katayım.
Be hey, sütü bozuk kadın,
senden uzak olayım…