Seni Unutamadım Şiiri - Veysel Sari

Bir bahar yağmuru sonrasıydı şehre...
Kalabalığın orta yerinde dünya durmuş, sanki bütün sesler çekilmiş de sadece senin nefesin kalmış gibiydi.
Göz göze geldiğimiz o an, ömrümün en büyük fırtınasına tutulacağımı anlamıştım.
Bakışların, karanlıkta yolunu kaybetmiş bir yolcuya uzanan tek bir kandil ışığı gibiydi.
Kalbim o gün ilk kez vurdu göğüs kafesime; sanki ruhum bin yıldır aradığı o eksik yarısını sende bulmuştu.
O gün anladım ki, ben artık sadece seninle başlayan bir hikâyenin öznesiydim.

Şimdi hangi sokağa sapsam ayaklarım hep o eski izlere takılıyor.
Denizin o hırçın maviliğine bakıyorum; dalgalar kıyıya her vurduğunda sanki senin o huzur veren sesin yankılanıyor kulaklarımda.
Hatırlıyor musun? Saatlerce hiç konuşmadan sadece birbirimizin varlığına sığındığımız o akşamları...
Nereye baksam senden bir iz, neyi duysam senin cümlen.
Anılarınla dolu bu şehirde, sanki her kapı çalındığında giren sen olacakmışsın gibi o imkânsız umudu besliyorum içimde.

Ama yoksun işte...
Yokluğun, ciğerime saplanmış paslı bir bıçak gibi her nefeste biraz daha derine iniyor.
Canım yanıyor be gülüm; sanki bütün cehennemleri getirip sol göğsümün altına boşaltmışlar.
Geceler celladım olmuş, feryadım sağır duvarlardan bana geri dönüyor.
Diri diri gömülmüşüm de üzerime her gün bir kürek daha anı atıyorlar sanki.
Seni sevmenin bedeli bu kadar ağır mı olmalıydı? Seni unutmadım, unutamadım...
Bu sızı benim son vasiyetim olsun; canım çıksın ama bu sevda bende mahşere kadar sönmesin