Seni sevmekten korkmuyorum

Seni sevmekten korkmuyorum,
Korkum diz çöküp de inkâr etmektir kalbimi.
Ben seni seviyorum —
Sokak ortasında bağırır gibi,
Yumruğumu göğe kaldırır gibi,
Adını alnıma yazdırır gibi seviyorum.
Bu şehir şahit olsun!
Gece yarıları sigaramın ucunda yanan ateş şahit olsun!
Ben seni usulca değil,
Paramparça severim.
Kalbim uslu durmayı bilmez benim,
Sevdi mi taşar,
Sevdi mi yıkar önüne konan bütün duvarları.
Sen duvar ördükçe ben kanarım,
Ama geri dönmem.
Çünkü ben kaybetmeyi göze almış bir deliyim.
Seni sevmek yangınsa,
Ben itfaiyeyi kovarım.
Seni sevmek suçsa,
Mahkemelerde adını savunurum.
Herkes vazgeç derken
Ben inadına çoğalırım içimde.
Bir gün gidersen mesela,
Öyle sessiz falan gitme!
Kapıları çarp,
Camları indir,
Kalbimi yerinden sök de git!
Çünkü sen yarım bırakınca
Ben eksik yaşamayı beceremiyorum.
Seni sevmekten korkmuyorum,
Korkum;
Bir gün gözlerimin içine bakıp
Hiç yanmamış gibi durmandır.
Ben yanıyorum!
İçimden devrilen dağların sesi geliyor geceleri.
Uyuyamıyorum —
Çünkü rüyalar bile seni benden kıskanıyor.
Beni zayıf sanma.
Ben aşkı diz çöktürenlerdenim.
Gerekirse dünyayı karşıma alırım,
Ama kalbimi inkâr etmem.
Sen benim en büyük savaşım,
En ağır yenilgim,
En güzel başkaldırışımsın.
Ve şimdi dinle…
Eğer bir gün beni sevmekten vazgeçersen,
Ben de vazgeçmem —
Yakıp geçerim içimde kalan ne varsa.
Anılarımızı ateşe atarım,
Adını gecelerden sökerim,
Gökyüzünü ikiye bölerim yeminle.
Küllerim savrulurken rüzgâra
Şehir üstüne çöken dumanı sen sanacak.
Ve herkes diyecek ki:
“Bir adam sevmiş…
Yaşamadı, yandı.”
İşte o gün
Ben ya tamamen biteceğim,
Ya da içimden geçen yangından
Daha karanlık,
Daha korkusuz biri doğacak.
Çünkü ben seni sevmekten korkmam…
Ama kaybedersem
Dünyaya merhamet etmem.