Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Benim hayatıma kimsenin girmesine, yaklaşmasına izin vermiyorum, hatta beni yanlış anlamalarından bile korkarak yaşıyorum, bana mana vermeye çalışanların zulmünden kurtulmak için de çaba gösteriyorum. Fakat yine de onun için pek de önemim yok gibi. Fakat size inanamıyorum. Bir erkek insan nasıl başka birisini hayatına dahil etmiş bir kadını sevebilir. Erkekler mi kadınlaşmış anlayamıyorum. Hakiki bir şekilde nefret etmeli ve kat'î bir surette vageçmeliydiniz. İnanamıyorum.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta