Seni Seviyorum Diyemedim

Seni seviyorum… ama söyleyemedim.
Ben sustum sandım… meğer ikimiz de susmuşuz.

Bir akşam gördüm seni, dünya sustu.
Ben kaldım… içimde büyüyen bir hisle.

Gözlerin dokundu bana,
benim bile bilmediğim bir yere.
Adını koyamadım… ama içimde kaldın.

Bir adım atamadım sana… korktum.
Kaybetmekten değil sadece…
hiç sahip olamamaktan korktum.

Sen bekledin belki…
ben gelirim diye.
Ben sustum…
sen duyarsın diye.

Ben seni hiç dokunmadan sevdim.
Hiç “benim” demeden…
ama kalbimde yer açarak.

Geceleri adını söyledim,
kimse duymadan.
Belki bir yerde hissedersin diye…

Kalbimi sakladım senden…
kaybetmemek için.
Sen de saklandın benden…
kırılmamak için.

Aynı yerde durmuşuz aslında…
ama hiç karşılaşamamışız.

Seni seviyorum diyemedim…
sen de duymayı bekledin.

Belki geç kaldık…
belki zaman hiç bizim olmadı.

Ama yine de…
ben hâlâ seni seviyorum.

Ve biliyorum…
bazı sevgiler…
söylenmese de eksilmez.