Seni Sevince Şiiri - Adem Efiloğlu

Sustum kimseler bilmez, geçen seneler boyu,
Hep içime içime, aktım seni sevince.
Seviyorsa bir insan, değişmiyormuş huyu,
Artık duvarlarımı, yıktım seni sevince.
/
Varlığınla mutlanır, yokluğunda küserdim,
Gözlerinin mihrine, yüreğimi asardım,
Dağıtırdım dört yanı, yeller gibi eserdim,
Söylenmez nice acı, çektim seni sevince.
/
Gündüzlerim karıştı, gecelerim karıştı,
İçimdeki özlemler, birbiriyle yarıştı,
Şu öksüz yüreğimiz, hasretiyle vuruştu,
Aşkımızın büstünü, diktim seni sevince.
/
Zaman şirazem şaştı, vakit geçmek bilmedi,
Ağladım da kimseler, yaşlarımı silmedi,
Ölüyorum dedim de, gelen bile olmadı,
Gittim mezar taşımı, çaktım seni sevince.
/
Yaşıyorum günbegün, kıvranıp yana yana,
Kim çare bulabilir, kalbimdeki isyana,
Nasıl bir söz edeydim, yüzündeki hüsrana,
Uzaklardan uzağa, baktım seni sevince.
/
Söyle şimdi nereye, seller gibi akışın,
Âdemden beri vardı, âşıkları yıkışın,
Yıktın sevda evimi, veda eder bakışın,
Her güne gözyaşları, döktüm seni sevince.
/
Âdem Efiloğlu
18. 07. 2024