Seni Severdim Şiiri - Hamit Atay

Seni Severdim

Seni severdim,
kimselerin bilmediği bir yerden,
adını anmadan dua eder gibi,
geceye yüklenip içimde saklardım.
Bir bakışın yeterdi dünyayı susturmaya,
bir susuşun, ömrümü anlatmaya.

Seni severdim;
hesapsız, beklentisiz,
“kal” demeden bekleyerek.
Gidişine valiz hazırladım çoğu kez,
çünkü sevmek bazen
gitmeyi de sevmektir bilirdim.

Seni severdim,
yanımdayken bile özleyerek.
Kalabalıklar içinde yalnızlığımdın,
en çok da sustuğum yerde konuşurdun.
Gülüşünle iyileşir,
suskunluğunla kanardım.

Seni severdim,
kimseye anlatamadığım kadar.
Dost bildiklerim bilmezdi,
geceler bilirdi, duvarlar bilirdi.
Yastığımda biriken kelimeler
senin adını fısıldardı.

Seni severdim,
kırıldığımı belli etmeden.
Her vuruşta biraz daha derine gömerek
kalbimin acemi yerlerine.
Çünkü ben sevmeyi
acıdan öğrendim.

Seni severdim,
bana hiç ait olmadığını bile bile.
Bir ihtimalin gölgesine sığındım,
gerçeğin soğuğuna rağmen.
Bir “belki”ye
ömür bağladım.

Seni severdim,
sen fark etmeden.
Belki fark etsen kalamazdın,
belki kalsan ben eksilirdim.
O yüzden sustum,
sevgimi içimde büyüttüm.

Seni severdim,
şimdi geçmiş zamanla konuşuyorum.
Adın hâlâ içimde bir yaradır,
ama kabuk bağlamış.
Acıtıyor mu?
Evet.
Ama öldürmüyor artık.

Seni severdim…
şimdi kendimi sevmeyi öğreniyorum.
Çünkü insan,
herkesi sevdikten sonra
en son kendine kalıyor.

Hamit Atay