Sonbaharın serinliğinde yürürken bir başıma caddeler boyu
Ayağımın altındaki yaprakların hışırtısını nameler ederek düşlüyorum seni
Her bir adımımda doğa en derin uykusuna yatmaya hazırlanırken seni seyre koyuluyorum Doğadaki yansımanı …
Bir ağaçtım senden evvel kışa hazırlanan yapraklarını sarartıp solan
Şimdilerde ise dört mevsim çiçek açar oldum
Her mevsim bahar yani…
Her gün günlük güneşlik…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Dilerim,olur çünkü olması gereken bir dilek,tebrikler
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta