Seni sevmek
bir cümle değil,
nefesimi unuttuğum bir hâl.
Adını içimden geçirince
dünya susuyor,
ben kendimden geçiyorum.
Kalbim sana gelince
aklım izin istemiyor artık.
Bir gülüşünle
bütün yaralarım ikna oluyor.
Ellerin yokken bile
tenimde iz bırakıyorsun,
bu nasıl bir sevgi
bilmiyorum…
ama kaçmak istemiyorum.
Beni böyle sev:
aklımı alan,
kendime geri dönmek istemediğim kadar.
Sen yüreğimin ilk baharı, içimdeki en güzel kış masalsın...
Ocak / 2026
Kayıt Tarihi : 23.1.2026 13:28:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!