Seni Özlemek Şiiri - Hikmet Çavdar

Gülerken bile hüzünlü bakan gözlerin,
İri bukleli gür kumral saçların,
Mankenleri kıskandıran fiziğin,
Kalem gibi ince ellerin…

Bulunduğun şehir;
Sakarya mı, İstanbul mu, Ankara mı…
Hiç fark etmez.
Ben seni haritada değil,
Kalbimin tam ortasında arıyorum.

Boyun, posun, endamın,
Sanatçı, ressam, şair oluşun,
İsmin Ayşe mi, Ebru mu, Hanife mi…
Hiçbiri değil mesele.

O yüreğin var ya…
Bir çocuk kadar saf,
Bir anne kadar merhametli,
Bir dağ kadar güçlü…
İşte ben ona tutuldum.

Uzaklarda ama yanımda olman;
Sesini duymadan anlaşmak gibi,
Elini tutmadan ısınmak gibi…

Kadının erdemi, onuru,
Sessiz duruşundaki asaleti…
Sana kavuşmak için değil sadece,
Sana layık olmak için bekliyorum.

Özlemek;
Her sabah telefona bakıp
Mesaj var mı diye umutlanmak,
Ama asıl umudu içte saklamak demekmiş.

Dönüşünü beklemek;
Giden trenin ardından el sallamak değil,
Bir gün aynı peronda
Aynı yöne bakacağımıza inanmak demekmiş.

Nasıl bir duygudur böyle?
Hem içimi yakıyor,
Hem de içimde seni yaşatıyor.
Hem yoruyor,
Hem vazgeçemeyecek kadar güzelleştiriyor…