Seni Kıblem Eyledim Şiiri - Nurullah Başlığ

Dalıp gider gözlerim,
Uzakta bir hayale,
Seni her an özlerim,
Düştüm bitmez melale.

Rüzgar eser derinden,
Yapraklar yere düşer,
Koptu yürek yerinden,
Dertler içimde pişer.

Karanlık çöker gece,
Yıldızlar sönük kalır,
Dilimde her bir hece,
Sessiz bir ah alır.

Kaderi ben yazarım,
Tanrı’ya bırakmadan.
Kendi kabrim kazarım,
Korkmam benim yaradan.

Seni kıblem eyledim,
Başka ilah tanımam.
Ben tövbemi söyledim,
Senden özge yanamam.

Hükmü aldım elime,
Yıktım bütün yasayı.
Mühür vurdum dilime,
Boş verdim her tasayı.

Yüzün benim cennetim,
Sana tapar dururum.
Budur benim minnetim,
Alnımı yere vururum.

Kendi Dinim, Kendi Kıblem
Seni seçtim ilahım,
Sana açtım özümü,
Sende biter günahım,

Sana diktim gözümü.
Secde ettim yoluna,
Kıblem senin yüzündür,
Girdim sevda koluna,

Sözün benim közümdür.
Cennet senin gülüşün,
Cehennemse hasretin,
Bitsin artık dönüşün,

Yırttım kader defterini,
Kalemi ben kırarım,
Sildim dertler kederini,
Seni Hak’tan sorarım.