Seni Görünce Şiiri - Ali Fırat Çalışgan

Seni görünce,
insanın aklına ne gayri
safi milli hasıla geliyor
ne de iç politika.
Yeşeriyor bir anda kalbimdeki bozkırlar.
Bir halk ayaklanıyor içimde
her şeyi yapmaya muktedir.

Seni görünce,
unutuluyor aylarca beklenen
hastane randevuları.
İnsan hiç hasta mı olur seni görünce.
Öylesine şifa öylesine ilaç bakışların.
Lokman hekim, Hipokrat
alkış tutuyor seni görünce.

* * *

Seni görünce,
en kurak arazilerde meyve
veriyor yapraksız ağaçlar.
Elma, armut, şeftali...
Yeni dünya eski dünya
umurumda mı seni görünce.
Ziraat kalkınıyor, çiftçiler
bayram ediyor seni görünce.

Seni görünce,
Viyana’yı yeniden kuşatıyor Osmanlı.
Çifte su verilmiş kılıçlar şahlanıyor
kudretli ellerde ve zafer!
Denk sayılıyor tüm krallar
Osmanlı sadrazamına.
Sanki son Padişah İngiliz gemisine
binip terketmemiş vatanı.
İnsan böyle hayaller de
kuruyor seni görünce.

* * *

Seni görünce,
arası düzeliyor ülkenin
sınır komşularıyla.
Ekonomi düzeliyor, herkese
pasaport en yeşilinden.
Tüm kapılar açılıyor senin
ülkendeki insanlara.
Diplomatik krizlere son veriyor
gözlerinin parıldayan ışığı.
İnsanın seyahat edesi
geliyor seni görünce.

Seni görünce
içimdeki sızı diniyor.
Mezarlıklar canımı yakmıyor eskisi gibi.
Birden bire oluyor en
güzel şeyler seni görünce.
Sen bakınca aşiyan oluyor sokaklardaki
tüm ağaç dalları kuşlara.

* * *

Seni görünce,
babasız ev kalmıyor,
anneler gönlünde biriktirmiyor acıları.
Evlatlar yutkunabiliyor artık
tüm yumruları.

Seni görünce,
insan bir tuhaflaşıyor,
elleri cebini bulamıyor.
Ufak bir parkinson yaşatıyor
kirpiklerin biraz da vertigo...
İnsan ne çok seviyor
yaşamayı; seni görünce.

Ali Fırat ÇALIŞGAN