ceza evinin soğuk bir hücresinde
seni düşünüyorum
alabildiğine yoğun seninle dolu bir duyguyu
özlemle yaşıyorum
nasılda bir boşluk oluşuyor beynimde seni düşünmediğim zaman
zamanı bile şaşırıyorum
ısırgan otuna sürünmüşcesine yanıyor ruhum sensizliğin acısıyla
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta