Kül rengi bir sabahın eşiğinde duruyorum,
Avuçlarımda senden kalma o keskin sessizlik...
Her gece bir yıldız seçerdim gözlerinden,
Karanlık çöktüğünde yolumu bulayım diye...
Şimdi hangi sokağa dönsem yabancıyım,
Sanki adımı hiç fısıldamamışsın gibi kulağıma...
Unuttun mu sahiden? Ellerinin sıcaklığıyla ısıttığın o kış sabahlarını,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta