Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
UNUTMAK DENİLİRSE İMKANSIZLARIN EN BÜYÜĞÜNÜ BEN DERİM.
ÇÜNKİ;SEVMEYİ BİLENLERDENİM.
HERŞEY GELDİDE ELİMDEN
BİR UNUTMAYI BECEREMEDİM.
BECEREMEDİM....
Şiirin güzelliğini kutluyorum.Yazanı tebrik ediyorum.
Ali Binboğa&Elbistan..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta