Aklımda fikrimde yoktun,
Aklımı başımdan aldın
Sonra
Ağlama nöbetlerim başladı.
Zavallılık kirletti usumu,
Çaresizlik kırdı
Kanadımı, kolumu;
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Yargıç değilim,
Suçlu da…
Sen de kendini yargıç sanma,
Suçlu sayma!
Öyleyse
Bu hayatı
Sen kendince yaşa!
Bırak ben de
Yaşayayım gönlümce!
Bu final hep istek ve temennide kalıyor. Keşke her şey bu kadar basit olsa. Yürek sevince herkes ayrı hayata dönemiyor, dönülemiyor. Selamlar.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta