Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Yargıç değilim,
Suçlu da…
Sen de kendini yargıç sanma,
Suçlu sayma!
Öyleyse
Bu hayatı
Sen kendince yaşa!
Bırak ben de
Yaşayayım gönlümce!
Bu final hep istek ve temennide kalıyor. Keşke her şey bu kadar basit olsa. Yürek sevince herkes ayrı hayata dönemiyor, dönülemiyor. Selamlar.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta