Şapkasının altında şeker gibi parlayan dudaklarının üstünde karadelik gibi içi kara, derin gözleri vardı.
Saçları sarı, vücudu küçük, kendi büyük duruşu ile yürüyor, bastığı yerler çatlak çatlak.
Kimse kendinin ne olduğunu bilemiyor, göremiyor kendini dışarıdan bile baksak...
Geceler bir gece olsa da bitmeyen karanlığında kucak kucağa uyuyakalsak.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta