Düştüğüm anda cam gibi kırıldı dudaklarım
Sana karşı büyük yeminler ederken
martılar oydu gözlerimi
Hiçbir su yıkamak istemedi bedenimi
Bakışlarındaki dikenli tellere takıldı ellerim
Sen giderken ansızın bir taş gibi
kalbimi fırlattım arkandan
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta