Senden vazgeçiyorum. Kalbimin derinliklerinde kök salan o hayali, kurduğum o umutları bir bir söküp atıyorum. Biliyorum, bu kolay olmayacak, içimde bir boşluk kalacak. Ama artık kendi iç huzurum için, seni geride bırakmam gerektiğini anladım.
O kadar çok çabaladım ki, belki bir gün değişir, belki anlar diye. Her defasında kendimi ikna etmeye, eksik kalan yerleri tamamlamaya çalıştım. Ama her şey bir gün aniden netleşti: Seninle aslında hiç aynı yolu yürümemişiz. O yolu ben tek başıma gitmişim ve sen hep bir gölge gibi geride kalmışsın.
Bu bir veda değil, bir başlangıç. Seni kaybetmiyorum; aslında kendimi geri kazanıyorum. Ve belki de en güzeli bu: Kendi yolumda, kendi içimde yeniden ayakta kalmayı öğreniyorum.
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta