Kalabalık caddelerde yürüyorum şu sıralar
Yalnızlığımı bastırmak istercesine,
Gürültülü yollardan dönüyorum evime.
Yolu biliyor muyum hala, bilmiyorum...
Ayaklarımın alışkanlığıyla adımlar atıyorum.
Çok kalın giyinmiyorum
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta