Istanbul Bakirkoy 7Aralik
Bir avuç ölümdü senden sonra sensizlik,
avuç içimde ufalanan geceler,
tutundukça eksilen,
sıkıldıkça toza dönen bir hayat.
Penceremde sabahlar artık karanlık doğuyor,
güneş bile gelirken ayak ucuna basıyor sanki,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta