Bir ramazan cumartesi günüydü
Sen yoktun ve kırk üç yaşındaydın
Şimdi şafağı karanlık gözlerimin nehirleri taşkın
Bir çavlanın köpüğünden çürük kimyam
Gözlerimde duru gözlerin,
Ağrıyan her gün her yanım
Sen varken çiçekler açardı avuçlarımda,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta