Senden mi Korkarız? Şiiri - Sadık Kocabaş

Nesimi soyuldu, yüzüldü teni,
Mansur dar ağacında buldu gideni.
Hakk'a teslim ettik canı, bedeni,
Senden mi korkarız saraylı zalim?

Şah’ın eşiğine baş koyan biziz,
Ateşin içinde gül açan iziz.
On iki İmam’la bükülmez diziz,
Senden mi korkarız saraylı zalim?

Kerbela çölünde susuz kalsak da,
Yezit pençesinden nasip alsak da,
Gurbet ellerinde garip ölsek de,
Senden mi korkarız saraylı zalim?

Kazak Abdal söyler, taşlar gerilir,
Kaygusuz’un lokmasıyla dirilir.
Bir gün elbet hak hesabı sorulur,
Senden mi korkarız saraylı zalim?

Banaz’da kurulan dar bizi yormaz,
Gerçek aşık olan yolundan durmaz.
Bizim kervanımız saraya varmaz,
Senden mi korkarız saraylı zalim?

Yedi Ulu Ozan nefesi bizde,
Kırkların o kutsal hevesi bizde.
Mazlumun o mahzun sedası bizde,
Senden mi korkarız saraylı zalim?

Sivas’ın içinde yanan can olduk,
Madımak içinde taze kan olduk.
Biz ölmedik, her dem yeniden doğduk,
Senden mi korkarız saraylı zalim?

Hacı Bektaş Veli yanan özümüz,
Zülfikar kuşanmış her bir sözümüz.
Kalemsiz Şair'im, Hak’ta gözümüz,
Senden mi korkarız saraylı zalim?