Soyunmuşken ağaçlar bir eylül fırtınasıyla
Ve düşmüşse yaprakları yerlere hiç umarsız
Tadı yoksa artık geçmişse zamanı baharların
Sen doğarsın sabahlarıma yeşerir kurumuş dallarım
Soğuk bir rüzgar eserya çok uzaklardan
Bir kırağı düşer zifiri karanlık geceme
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta