Istanbul Bakirkoy 7Aralik
Bu hikâye senden çok sonra yazıldı,
daha gitmeyi düşünmediğin vakitlerdi.
Sokağın başında bir bakkal kadar alışkındık,
en fazla ekmek biter, en fazla akşam olur sanırdık.
O zamanlar sadece yağmurlarda ıslanıyorduk,
üstümüz başımız yağmur olurdu,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta