Bir tren garının sabahçı kahvesinde
Sıcak çay yanında simit yemek
Yabancılığına ürpermek yeni gelinen şehrin
Bir yandan da en bilinmezlerini merak etmek
Sevinçle bastırmaya çalışmak içindeki korkuyu
Ve kuytularına sinmeyi istemek gibiydi
Sende olmak, seninle olmak....
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta