Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
şair hayata bir omuz silkeleme babında bakmış...ve susmuş...uzun zamandır....belkide susmalıymış.....
sen bu yazıyı okuduğunda ben çok uzaklarda bir limanda ....adını bilmediğim hislere bırakacağım kendimi...gideceğim buralarda...gobi çölüne...iyi kal.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta