Sende Kaldı Yüreğim Şiiri - Hamit Atay

Sende Kaldı Yüreğim

Sende kaldı yüreğim,
Alıp da geri gelmedim hiç…
Giderken aklımı topladım belki
Ama kalbimi unuttum gözlerinde.
Bir bakışın vardı,
İnsanı hayattan istifa ettiren,
Bir susuşun…
Bütün cümlelerimi yarım bırakan.
Sende kaldı yüreğim,
Bir vedanın ortasında asılı,
Ne gidebildi tam anlamıyla
Ne de dönebildi kendine.
Ben yolları seçtim sanıyorlar,
Oysa yollar beni seçti,
Sensizliğe sürüklenen
Her adımda biraz daha eksildim.
Geceler ağır geliyor artık,
Adını anmadan uyuyamıyorum.
Yastığa başımı koyunca
Kalbim sana dönük yatıyor hâlâ.
Kimse bilmiyor,
Ben herkese iyiyim derken
İçimde seninle kavga eden
Bir çocuk ağlıyor durmadan.
Sende kaldı yüreğim,
Bir ihtimalin eşiğinde,
“Belki” diye başlayan cümlelerde,
“Keşke” diye biten hayatımda.
Ne çok şey sığdırmışım sana,
Gülüşümü, korkularımı,
Yarım kalmış dualarımı
Ve söyleyemediğim bütün “kal”ları…
Soruyorlar bazen,
“Neden yalnızsın?” diye.
Nasıl anlatayım?
Yüreğim başka bir yerdeyken
Bedenim kalabalıklara karışsa ne olur?
Ben senden sonra
Herkese biraz uzak,
Kendime fazlasıyla yabancıyım.
Sende kaldı yüreğim,
Bir daha eskisi gibi atmasın diye belki…
Çünkü sen varken attığı her an
Bir mucizeydi bana.
Şimdi çarpıyor hâlâ,
Ama adı yaşamak değil bunun,
Bu sadece
Sana alışmış bir kalbin
Direnme hâli…
Eğer bir gün
Kalbin daralır da sebepsiz,
Bil ki yokluğuma çarpıyordur.
Eğer bir gece
Ansızın içini bir sızı alırsa,
Bil ki yüreğim
Hâlâ sende…
Hamit Atay