Sende Gördüm Şiiri - Gülay Özdemir

Yolun nasıl yürüneceğini,
bir omzun insana nasıl yurt olduğunu,
sevginin avuç içimde bıraktığı sıcaklığı,
şiirin demini, gecenin kalbine çöken o ağır sessizliği
sende gördüm.

Aşk, bana eskiden birkaç kırık cümleden ibaretti,
oysa sen
onu yaşamayı öğrettin bana;
bir insanın gözlerine bakarken içinin ürpermesini,
susarken bile bir ömrü anlatabilmesini.
Yüreğime işleyen o şiirler var ya,
işte hepsi
senin sesinin kıyısında büyüdü biraz.

Yaşamayı,
umuda tutunmayı,
göğe uzun uzun bakmayı,
bir yıldız kayarken içinden dilek geçirmeyi
sende gördüm.
Meğer insan,
birini severken fark etmeden ona dönüşürmüş;
ben yürüdüğüm bütün yolların sonunda
biraz sen oldum.

Kışı sende gördüm,
üşüyen yanlarımı örten bir sessizlik gibi.
Yazı sende gördüm,
içime ansızın düşen sarı bir güneş gibi.
Acıyı da sende gördüm,
yarayı da…
Ama en çok
yarasına rağmen sevebilen bir kalbin
nasıl ayakta kaldığını sende gördüm.

Ay sustu bazı geceler,
güneş küstü sabahlara.
Ben, karanlığın içinden geçerken bile
senin adını taşıdım içimde.
Yanımda olmadığın gecelerde dahi
bir sokak lambası gibi düştün içime;
ben her sabah
seninle doğdum biraz.

Yüreğim
seninle suskun,
seninle yangın.
Bir kıyısında sabır büyüyor içimin,
öte yanında tarifsiz bir özlem.
Sanki kalbim,
aynı anda hem dua ediyor
hem de yıkılıyor.

Hangi bağın çiçeğisin sen?
Hangi baharın habercisi?
Dokunduğun her şeyi
neden biraz hüzne, biraz aşka dönüştürüyorsun?
Bir tufan gibi geçtin içimden,
beni kendime bıraksaydın belki toparlanırdım;
ama sen
beni denizlere dağıttın.

Şimdi söyle,
kentin bütün sokaklarına sorarak söyle;
geceyi benim kadar omzunda taşıdın mı?
Bir ismi,
kalbinin tam ortasında yıllarca sakladın mı?
Birini severken
kendinden eksilmeyi göze aldın mı hiç?

Çünkü ben,
sende yalnız bir insanı değil,
kendimin en derin hâlini gördüm.
Ve bazı insanlar
bir ömre denk gelir ya;
ben seni
bütün ömrüm sandım.
08.05.2026
~ Gülay Özdemir ~