Ne zaman dakikaların saat günlerin mevsimlerce uzarsa
Ayaklarında yorgunluk gözlerinde nem varsa
Dudakların yağmursuz toprak misali çatlarsa
Bahçende açmadan solarsa çiçekler anlarsın beni
Konuşurken boğazına hıçkırıklar takılıyorsa
Binlerce söyleyeceğin olduğu halde söyleyemiyorsan
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta