Sen yolsun Anam Şiiri - Baki Ortak

Elim boşluğa düşüyor anam,
adını söyleyince bile
boğazım düğüm düğüm…
Kime derdimi yanam
anam… anam…
Sesim duvarlara çarpıp geri dönüyor,
sen yoksun anam.

Sensiz kaldı evim ocağım yanar
Gecem gündüz olur içim hep kanar
Adın geçse boğazım düğüm olur
Tutunacak dalım tek sendin anam

Sabahlar yetim uyanıyor penceremde,
çayın buğusu bile eksik,
ekmeğin kokusu küskün.
Bir “kalk Oğul” deyişin yok artık,
gün, omzuma çöken ağır bir yük.

Sabah kapım sessiz güneşe küser
Çayım da soğur dumanı göğe eser
Bir sesin vardı içimi dirilten
Söyle o ses şimdi nerede anam

Kime dert yanam, kime kanam anam?
Yaralarımı sayacak kim var,
gözümden düşen yaşları
kim avucunda saklar?
Dizinin dibinde susmayı öğrendiğim
o güven nerede şimdi?

Kime varsam sözüm hep yarım kalır
İçimdeki sızı candan can alır
Dizin dibinde öğrendiğim sabır
Beni ayakta kim tutacak anam

Geceler uzun,
karanlık sabırlı…
Ben sabırsızım anam,
içimde büyüyen çocuk hâlâ seni arar.
Her kapı gıcırtısında
“geldin mi?” diye irkilirim,

yokluğun bile alışkanlık olmuyor.
Geceler üstüme yavaşça iner
Kapı sesi gıcırdar yüreğim deler
İçimde büyüyor yetim bir çocuk
Gece gündüz adın sayıklar anam

Toprak kokuyor üstüm başım,
mezar taşın kadar sessizim.
Bir duam eksik kalsa
sen tamamlardın ya,
şimdi dualar bile yarım,

Toprak sinmiş üstüme baştan sona
Mezar taşın bin dert anlatır bana
Anam benim ihtiyacım var sana
Kim saracak yaramı şimdi anam

Kime yaslanam anam?
Sözlerim yetim,
suskunluğum kalabalık.
Dünya koca bir gürültü,
ben senin fısıltını arıyorum.

Anne gidince bu dünya eksilir
Gül solar umut da sessiz çekilir
Bu yüreğim sabrı senden öğrendi
Kime emanet ettin beni anam

Bir anne gidince
ev değil, insan çöker derlerdi,
inandım anam…
Çöktüm ama dağılmadım,
senin öğrettiğin sabırla
ayağa durdum.

Der ki Kul Ortak:
Ve bil ki;
adı her an dilimde olan bu acıyı
şiire döken yürek
senin emanetin…

Bu ağıt,
bu yanık ses,
bu yetim sözler,
anama yazılmış
bitmeyen bir hasret olarak kaldı.

KUL ORTAK