günler güz yaprakları gibi birer birer dökülürken ayaklarımın dibine
ben her gece karanlığa dikip gözlerimi senin aydınlığını bekledim
sen yoktun.!
binlerce adım attım bu kentin sokaklarında
sevdaya bulanmış her kaldırım taşının altında senin adını aradım
özlem şarkılarını ezberledim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




wowwwww...yorum yok...) ruhuna saglik..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta