Sen Yoksan Şiiri - Veysel Sari

Sen yoksan;
Şu koca şehir, üstüme yıkılmış bir enkazdır,
Sokaklar dilsiz, caddeler kör; her köşe başı bir itirazdır.
Lambalar sönük birer süs gibi sarkıyor karanlığın boynuna,
Kimse bakmaz şu bağrımdaki sönmeyen köz yığınına.
Ben sustukça içimde fırtınalar kopar, sessizliğim isyanımdır,
Senin yokluğun bu cana, bitmeyecek en büyük ziyanımdır!

Sen yoksan;
Bir yanım uçurum, bir yanım mayın tarlasıdır,
Bu ayrılık, alnıma çalınmış bir sürgünlük karasıdır.
Hangi meyhaneye sığınsam, kadehlerde bin türlü zehir,
Hani o dünyaya meydan okuyan sevda, şimdi yıkık bir şehir.
Üstüm başım hasret kokuyor, altım üstüm darmadağın bir hâldeyim,
Gönlümde bitmeyen bir kış hüküm sürerken, ben hangi yoldayım?

Sen yoksan;
Sabahın o ilk çayı bile bayat, boğazımda düğümlenir,
Gazeteler yalan yazar, radyoların sesi hep hüzne meyledenir.
Amansız bir keder çöker omuzlarıma, taşırım yükünü bu sevdanın,
Zaman dursa ne yazar; akrebi hançerlemişken o veda zamanının
Takvimler o vedanın siyahında asılı kaldı, söküp atamıyorum,
Ben senin yokluğunun çıkmaz sokağında, kendime varamıyorum.

Yatağım soğuk bir mezar olur her gece, yastığım taş kesilir,
Adını hecelerim karanlığa, ruhum harf harf ezilir.
Aynalar bile küsmüş yüzüme, bakamam artık o eski adam değilim,
Sen yoksan dalı kırık bir fidan, toprağına küsmüş bir deliyim
Zehir zıkkım olur her lokma, geçmez boğazımdan o kuru ekmek,
Zordur senin yokluğunda, her nefeste bin kere ölmek

Sen yoksan;
Bulutlar bile ağır gelir bu yorgun kentin tavanına,
Yağmur yağmaz, sanki gökyüzü ağlar bu ömrün her bir yanına.
Seni aradığım her durak sürgün kampı, her yüz ise gurbet,
Varlığın bir güneşti ömrüme, gidişin ise en ağır müebbet.
Kanatlarında senin sessizliğin; kuşlar bile göç etmekten korkar,
Şu dumanlı odada her nefes, sadece senin hasretini kokar.

Gel gör ki sevdiğim; sen yoksan ben de "yok" hükmündeyim bu kavgada,
Ne nefesim derman olur söze, ne de derman kalır bu yorgun canda.
Fırtına sonrasının o sessizliği çökmüş, ruhum zindan karası,
Kendi sesimden korkar olmuşum, kapanmıyor bu gönül yarası.
Ya çık gel bu sürgünlüğü bitir, ya da sık kafama bu özlem bitsin,
Zaten bir canım kaldı feda edilecek; o da senin yolunda gitsin!

Çünkü sen yoksan; ne bu hayatın tadı var, ne bu devranın şerefi,
Şu koca dünyanın orta yerine, senin uğruna sıkayım gitsin mermiyi!