Sen yokken her yanım buz gibiydi sanki kışın ayazında kalmış gibi...
Başımı her yastığa koyduğumda gözümden dökülürdü yaşlar...
Kaç kere dua ettim kaç geceyi uykusuz sabah ettim bilmiyorum...
Unut dedim kalbime bazen gelmicek bekleme dedim ama işte...
Anlamsız bir şekilde yolunu bekledi geleceğini biliyormuş gibi...
Ve sen geldin şimdi yanımdasın yeniden kokunu duyuyorum...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta