Ömrümün son bir kaç yılı,
Hep O’nu hayal etmekle geçti
O, bana ben olduğumu, varlığımı, insanlığımı yaşatacak,
Ve belki de çılgın gibi aşık olacaktı…
Hiçbir şey beni etkileyemiyor artık,
Umarsız kilitlendim, sevemiyor, sevilmiyorum,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta