Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
desem ki benim de kentlerim vardı
hep benden gitti bahar
hep benden birileri
hep benden biz
işte böyle gölgelerle baş başa kalıyor insan...
Yağmur yağıyor şiirde... baştan sona ince bir hüzün...
ama yine muhteşem...
sevgilerimle..
tüm yolların sonunda yoktun sen
gökyüzünün düşmüş çatısı
ve ölmüş ay ışığı
evlerimin kirişlerinde kırılmış onur
bana oradan kaldı
-------Deniz hanım MuhteşeM duygularla yazılmış bir şiir okudum kutlARIm SAYGILAR SUNARIM .
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta