Acımadı ki hiç diyemiyorum e çocuk oyuncağı değil bu ayrılık
Ağzıma bile almıyorken duymaya nasıl gücüm olsun adını ne yazık
Kıyamıyorum ki yinede hiç bilemiyorum nereye varır bunun sonu
Koyamıyorum ki yerine bir başkasını kimse doldurmuyor boşluğunu
Kara kalemle çizilmiş bir tablo sanki tüm anılar tüm olanlar içimde
Ara ara silinmiş ama biliyorsun orda öylece duruyorlar işte
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta