MEMLEKET MESELESİ OLDU SANKİ
SAÇLARIN ŞİİR GİBİ GÖZLERİN ROMAN
GEL YANIMA BAK ŞİMDİ GÖZLERİME O ZAMAN
NE SENSİZ OLUYOR NEDE SENSİZ OLAN OLDU
SESSİZ ORMAN GİBİSİN BAZEN SESİN GELİYOR
İNAN BANA VARLIĞIN BANA HUZUR VERİYOR
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta