Sen Oldum Ben Kaldım Şiiri - Celal Geçinir

SEN OLDUM BEN KALDIM
Sen oldum sende, ben bana karşı.
Kaçıp geldim kollarına,
Uçsuz bucaksız nehir kıvrımlarında.
Yaramaz çocuklar misali taş attım balıklara.
Kapattım gözlerimi, çektim seni içime.
Hisseder oldum yorgunluğumu,
Yolun baharımken son bulduğunu...
Kapattım gözlerimi, çektim seni içime.
Bir "of" çekmek istedim ama sen içimde.
Sonra bakışlarım ağırlaştı, bulanıktı görüntüler.
Bir el omzumda,
Bir el elimde,
Yanaklarımda ıslak izler.
Sağım solum sen oldu sanırken,
Hiç tanımadığım insanlar vardı yanımda.
Kimi acıyor, kimi teselli tadında,
Mahcup ve özgün bakışlarla...
Sorma...
Yarım kalmışlıkla kalkamadım ayağa.
Başım iki avucum arasında,
Kapanırken dizlerime.
Bir savaş vardı içimde;
Hani bir gülüşünle terk edecekken cepheyi,
Ne zaman düşman olmuştun ki sen sana.