Sen Neyin Peşindesin Şiiri - Adem Efiloğlu

Çıkma gel yollarıma, kirletme artık yeter,
Donuyorum diyorum, sen neyin peşindesin.
Yılların derdi bende, anlatmak daha beter,
Sönüyorum diyorum, sen neyin peşindesin.
/
Oysa senin uğruna, neleri ettim feda,
Duyulmadı bir yerde, dudaklarımdan cefa,
Ne vakit bulur beni, özlediğim şu sefa,
Kınıyorum diyorum, sen neyin peşindesin.
/
Susuz kaldılar artık, bahçemdeki güllerim,
İnfial içindeyim, vuruldu hayallerim,
Kan revan içindeler, parmaklarım ellerim,
Kanıyorum diyorum, sen neyin peşindesin.
/
Kaç kurşun yıkar beni, atacağın kaç tane,
Gülüşlerim öldüler, sessizce yandı sine,
İçimde bin dert ile olmuşum bir pervane,
Dönüyorum diyorum, sen neyin peşindesin.
/
Kolay mı sanıyorsun, yaraları sarması,
Sevgi ile kuşatıp, merhem gibi sürmesi,
Ve dahi en sonunda, birbirine karması,
Yunuyorum diyorum, sen neyin peşindesin.
/
Sabırlar tükeneli, çok oldu anlamadın,
Feryat figan anlattım, bir kere dinlemedin,
Şu aşkı tuvalinde, tutkuyla tonlamadın,
Konuyorum diyorum, sen neyin peşindesin.
/
Demek ki her belayla, boşuna didişmişim,
Sevinçlerden vazgeçip, kedere katışmışım,
Gözlerim kirpiğimden, usulca tutuşmuşum,
Yanıyorum diyorum, sen neyin peşindesin.
/
Artık hatıralarda, bir Âdem var biline,
Belki çoktan tükendi, anılarım siline,
Vademiz tükenmiştir, bir sonsuzluk salına,
Biniyorum diyorum, sen neyin peşindesin.
/
Âdem Efiloğlu