SEN
Ufuktaki o bakış hiç yanılmamıştı.Ne gördüğünü derin bir izah ile kendine saklıyordu.Özümsüyor, düşünüyor ve onu anlatıyordu.Güneşti o bulutlara
saklanan ve aydı ardından parlayan, dokuz büyük yıldızdı şimdi zaman ile ortadan kaybolan...Sevincin adı, mutluluğun hali, aşkın bebek misali kundakta çırpınması idi, narin ve tatlı. Maşallahlara eyvan olmuş o gözleri hiç bir ışık doldurmamıştı daha evvel bunca şık. Gönül hiç buncağız dar kalmamıştı tahtına onu eylerken namzet.Bir dar vakit olduk hulasa efendim o cemallerine bizde nevbet...Şemsim o, mehtabı bendeniz, dokuz
Yağmuru seviyorum diyorsun,
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...
Devamını Oku
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta