Sen İsteseydin Gelmek Şiiri - Hamit Atay

Sen İsteseydin Gelmek
Bütün Yollar Bana Çıkardı
Sen isteseydin gelmek,
inan bütün yollar bana çıkardı.
Rüzgârın yönü değişirdi,
yorgun şehirler seni bana taşırdı.
Bir tren gecenin içinden geçer,
adımı fısıldardı raylara.
Sen isteseydin gelmek…
dağlar eğilirdi önünde,
nehirler yol olurdu ayaklarına.
Karanlık sokaklar bile
bir umut ışığı yakardı
gözlerinin hatırına.
Ben bekledim…
bir kapı aralığında,
bir şiirin en kırık yerinde.
Kalbim,
her adım sesini sen sandı.
Her çalan kapıda
“geldi” diye titredi içim.
Oysa sen gelmedin…
belki de istemedin.
Çünkü insan isterse
mesafeler küçülür,
şehirler yorulmaz,
geceler bu kadar uzun olmaz.
Bilirim…
sen isteseydin gelmek
yollar taş olmazdı ayağına,
mesafeler engel olmazdı.
Bir bakışın yeterdi
benim dünyama ulaşmana.
Ama şimdi
bütün yollar suskun.
Bütün şehirler yabancı.
Ve ben hâlâ
bir şiirin ortasında
seni bekleyen bir cümleyim.
Yine de bil…
bir gün rüzgâr seni bana getirirse
ne sitem ederim
ne de geçmişi sorarım.
Sadece gözlerine bakar
yavaşça fısıldarım:
“Demek sonunda
yollar yine beni buldu…”
Hamit Atay