İçinde kendime dair hiç bir bulguya rastlayamadığım bir hayatın koynunda, geceleri çırılçıplak, yalnızca insan kalabalığıyla tıka basa yollarında yalın ayaktım. Ne uyuyabiliyordum
-ki gecenin yalnızlığı batıyordu tenime,
Nede yürüyebiliyordum.
-ki her hayalimin birer kırıntısı hayat ile bir olup en kalın yerinden kesiyordu umudumu.
Ayaklarım acıyordu.
Her geçen an biraz daha yok oluşumu yorumlar gibi, yalnızca kendime seyirciyim kendi oynadığım oyunda, biri kapanmadan bir diğeri açılıyor perdenin.
Bir gideni bekler gibi, kendime dönüşümü bekliyorum.Oyun bitmeden kendim bitecekmişim korkusuyla bakıyorum yollara.
Ben sana mecburum bilemezsin
Adını mıh gibi aklımda tutuyorum
Büyüdükçe büyüyor gözlerin
Ben sana mecburum bilemezsin
İçimi seninle ısıtıyorum.
Devamını Oku
Adını mıh gibi aklımda tutuyorum
Büyüdükçe büyüyor gözlerin
Ben sana mecburum bilemezsin
İçimi seninle ısıtıyorum.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta