1971- OKUNACAK EN BÜYÜK KİTAP İNSANDIR.
Sen her gittiğinde ben biraz daha eksiliyorum!
Sessizce büyüyor içimde hüzün sarmaşığı
Yatağını terk eden dere kadar başıboş
Rengini kaybeden gökkuşağından farksız
En canlı renkler siliniyor gözlerimden
Sen her gittiğinde ben biraz daha eksiliyorum!
Muadili olmayan duygular içinde
Başım köpük köpük bulut, içim dışım deniz,
ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda,
budak budak, şerham şerham ihtiyar bir ceviz.
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında.
Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda.
Devamını Oku
ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda,
budak budak, şerham şerham ihtiyar bir ceviz.
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında.
Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda.




Yüzünü görmeden sevdiklerimiz gibi!
Şüphem yok beni sevdiğine, biliyorum
Sesinin sesimle zenginleşip coşmasından
Sonra dalgalanıp can evime düşmesinden biliyorum
Sen her gittiğinde ben biraz daha eksiliyorum!
Uzunca simsiyah gecenin ardından
Zamanı saati belli olmayan bir anda
Gittiğin yerden “canım” diyerek gelişini
Çatlayan toprağın suyu bekleyişi gibi bekliyorum
.......
Canım arkadaşım , o güzel yüreğinden dökülenler , güçlü kaleminden çağlamış inmiş mısralara.... yine tam yüreğimden vurdun beni.... daim olsun o güzel yüreğin ve kalemin , e mi ?... sevgilerimle sevgili Dönay ... :)
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta